Omdat dit najaar mijn moeder is overleden - en met haar mijn laatste ouder - krijg ik van Vincent dit boek cadeau. Hij zegt er eerlijk bij dat hij het ook maar gekregen heeft en niet gelezen. Misschien heb ik er wat aan en misschien niet en zo niet, dan moet ik het maar weg doen.
De maanden vóór het overlijden van de laatste ouder zijn heftig, veel ziekte en zorg, maar die erná ook, kan ik nu uit ervaring zeggen. Het is alleen wat moeilijker over communiceren. Er zijn geen anekdotes meer, er is alleen dat gemis. Op onverwachte momenten. Bij het lezen van een recept: nooit meer lekker voor haar koken, bij een werktripje naar London: nooit meer even bellen met de mededelingen: 'Ik ga even weg hoor' en: 'Ik ben er weer!'
Het boek is een verzameling van 60 individuele verhalen. Daan Westerink heeft een oproep geplaatst en veel reacties gekregen en daar 60 uit geselecteerd. De volgorde is geworden: ouders nèt overleden tot ouders 61 jaar overleden.
Het geeft wel een soort van herkenning, zo'n bijdrage over de dood van de ouders, maar ik vind 't ook wel een beetje gemakkelijk: 60 verhalen achter elkaar plakken. Het is een mooi cadeau, maar liever lees ik geloof ik een bespiegeling over wat zoiets voor mensen kan betekenen. Wat het met mensen doet als hun moeder er niet meer is. In een individu, in een gezin, tussen broers en zussen, tussen vrienden, onder collega's. Want het leven gaat gewoon maar door. Daar gaan al die 60 bijdragen ookallemaal over, maar die wil ik geloof ik niet alle zestig lezen. Zo'n boek maken komt op mij een beetje gemakzuchtig over. Een boek is toch boeiender als een - of twee - iemand(en) er gedachten over bedenken en formuleren. Ik heb geloof ik liever een gecomprimeerde samenvatting.
Maar ik waardeer het zeer om zo'n boek te krijgen. Ik doe het niet weg, maar ik zal nog wel eens een ander boek over dit onderwerp zoeken.
- Daan Westerink, Leven zonder ouders, Ten Have, 2007.
1 reacties:
Gemakzuchtig noem je me. Het zal je maar gezegd worden. Vandaar mijn reactie.
Je hebt niet alle verhalen gelezen. Je hebt je niet verdiept in de achtergrond van het boek. En toch noem je het gemakzuchtig, deze 60 verhalen in een bundel. Je snapt dus niet hoe belangrijk het is om mensen zelf aan het woord te laten, omdat zij veel beter dan deskundigen kunnen zeggen hoe het is: leven zonder ouders.
Bovendien doet iedereen het op zijn eigen wijze: verder lezen zonder vader of moeder. Dan kun je wel kiezen voor het interviewen van 2 mensen, maar dan doe je andere tekort.
Dit boek is een bladerboek. En zo wordt het ook gebruikt. Je bladert tot je een verhaal tegenkomt waarin je jezelf herkent. Niet voor niets is van het boek onlangs een vierde druk verschenen. Er was heel veel behoefte aan: het bestond namelijk nog niet in 2007, een boek waarin alleen nabestaanden aan het woord komen.
Je mag het boek slecht vinden. Dat kan. Maar gemakzuchtig? Daarmee doe je mij en de mensen in het boek tekort.
Daan Westerink
Een reactie plaatsen